Χρόνια πολλά να έχουμε, καλή και ουσιαστική Ανάσταση.
Βέβαια χρειάζεται λίγη δουλίτσα να διεκπεραιωθεί η Ανάσταση, αλλά τουλάχιστον αντικαταστήσαμε τους τούρκους το 1821, διώξαμε τους Ιταλογερμανούς Ναζί το 1940, αποκαταστήσαμε την αιματοβαμμένη μας δημοκρατία το 1974, ξεφύγαμε του Γιωργάκη και του Άλεξ τη δεκαετία 2009 - 2019.
Αλλά η πολυπόθητη Ανάσταση δεν δείχνει να έρχεται. Εν μέσω γοερών σκανδάλων, τεράστιων αδικιών, συγκαλύψεων, Ανάσταση δεν έρχεται.
Ευτυχώς υπάρχει ακόμα το ισχυρό μαρκετινγκ της εκκλησίας, όπου εκεί μπορούμε όλοι εμείς, έναντι μικρής και φιλοπτώχου αμοιβής, να αποκαλύψουμε την πίστη μας και την ελπίδα μας για Ανάσταση.
Εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων στους αγίους τόπους και την ευρύτερη περιοχή της μέσης Ανατολής, εμείς οι Χριστιανοί προσευχόμαστε να μην πάθει τίποτα ο Τραμπ και το πετροδολάριο, ευλογούμε το δόγμα Κίσινγκερ και του ευχόμαστε χρόνια πολλά και καλή Ανάσταση, μόνο που αυτό το δόγμα δεν πέθανε ποτέ.
Διστάζουμε να δημιουργήσουμε κάτι απτό, όπως είναι η αγάπη, απλά και μόνο από απάρνηση του δικαίου. Εύκολα όμως δίνουμε ένα ευρώ σε έναν ζητιάνο για να επιβεβαιώσουμε τη θέση του και να ενισχύσουμε τη δική μας ματαιοδοξία.
Διστάζουμε να αναγνωρίσουμε τα δικαιώματα του Άλλου που έχουμε καταπατήσει απλά και μόνο επειδή αυτός δεν τα ξέρει, και εμείς εξυπηρετουμαστε απο τα δικαιώματά του που καπηλευομαστε. Από φόβο δικαίου λοιπόν και ελλείψει θυμάτων, δεν δημιουργούμε τίποτα απτό και μόνιμο.
Διστάζουμε να γίνουμε καλύτεροι, γιατί οι άλλοι είναι καλύτεροί μας, και σίγουρα πιο φανταχτεροί.
Επιλέγουμε ποιος θα αναθρέψει και ποιος θα δημιουργήσει χαρακτήρα, κουλτούρα, ήθος, γλώσσα, και ενσυναίσθηση, στα παιδιά μας. Επιβεβαιώνουμε έτσι ότι εμείς οι τεράστιοι έχουμε επιλογές. Εμείς οι Τιτανομέγιστοι ψάχνουμε για πολιτικά γκετάκια, έτσι ώστε να βάλουμε και εμείς λίγο το δαχτυλάκι μας στο δημόσιο μέλι. Βέβαια, βασική προϋπόθεση για ένα καλό γκέτο είναι η εχεμύθεια, και ο Έλληνας μιλάει πολύ. Απορώ πώς είναι δυνατόν ένας λαός σαν τον Ελληνικό να ανέχεται μια Κοβέσι να παρενοχλει το γκέτο που με τόση υπερηφάνια υπηρετούμε, ο καθένας για τους λόγους του.
Διστάζουμε να δούμε τα μεγάλα πράγματα γύρω μας,είτε τα καλά είτε τα κακουργηματικά. Δεν θέλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν σε όλα αυτά τα επιτεύγματα των πολιτικών μας οδηγών. Ζούμε απλά γι’ αυτούς με όποιο κόστος. Είναι καθαρή επιλογή μας ο εαυτός μας, αυτό που εκπέμπουμε μας ανήκει, δεν έχει σημασία αν διέπεται από κάτι, αν έχει μέλλον ή παρελθόν. Απλά μας ανήκει, και σίγουρα δεν φταίμε γι’ αυτό. Θα μπορούσαμε όμως αντί να διαμορφώνουμε τον κόσμο με αυτό που ανηκει στον καθένα και δεν φταίει, να είμαστε λίγο πιο ρεαλιστές· και, αν μια κληρονομιά μας δεν είναι τόσο βατή με το σήμερα, ας την αποποιηθούμε χάριν μοντερνισμού, εφόσον δεν μπορούμε να την επικαιροποιήσουμε. Αν και το να την επικαιροποιήσουμε θα ήταν το ιδανικό.
Διστάζουμε να αποδεχτούμε την πραγματικότητα της Αναστάσεως από ευθυνοφοβία και μόνο. Τι θα συνέβαινε άραγε αν όντως μέσα μας συνέβαινε αυτό το αναστάσιμο μένος, πόσα κρακ θα ακούγαμε στην ψυχή μας; Τι θα έμενε μετά την Ανάσταση και την ίαση των ψυχών;
Πόσο φοβερό και επίπονο θα ήταν να τινάξεις απο την μοναδική ψυχή σου όλη τη λάσπη που σου έχουμε φορτώση, σαν να ήταν χαλί;
Ίσως είναι πραγματικά δύσκολο, και μπορεί και απάνθρωπο, αλλά για σκέψου το, μήπως χαθεί η ελπίδα του νεκρού.
Σίγουρα κάποιοι από εμάς θα τα καταφέρουμε, κάποιοι άλλοι όχι. Άλλωστε η Ανάσταση έχει περιοδικότητα, οπότε μην στεναχωριέσαι, ίσως τα καταφέρουμε του χρόνου.
Επίσης οφείλουμε να γνωρίζουμε τον στίχο του Κάλβου, παραφρασμένο
“Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ανάσταση”.
Να είστε καλά, να ελπίζετε και να αγαπάτε αλλήλους. Χρόνια πολλά και καλή Ανάσταση.
Αρμαγεδών
